Dört yılın bilançosu, Malatya Turgut Özal Üniversitesin'de liyakat mi, sadakat mi kazandı?

Malatya Turgut Özal Üniversitesi’nde bir dönemin daha kapanma sürecine girildi. Dört yılın muhasebesini yaparken, üniversite koridorlarında fısıldanan "tesadüfler" artık bağırmaya başladı.

1. "Liyakat Mucizeleri"

Son dönemde açılan kadrolar ve yapılan atamalar, istatistik bilimine meydan okuyor. Özellikle kritik daire başkanlıkları, şube müdürlükleri, fakülte sekreterlikleri ve koordinatörlüklere getirilen isimlerin ortak bir paydada buluşması, kamuoyunun dikkatinden kaçmıyor. Elbette liyakat esaslıdır. Ancak liyakat sahibi isimlerin çoğunlukla aynı ekolden, aynı geçmişten gelmesi, "takdir-i ilahi" olsa gerek. Çünkü

"takdir-i idare" aklıma gelmiyor! Ülkede başka liyakatli kalmamış gibi.

2. "Hukuk Sopası”

Önceki dönemin günahı neydi bilmem. Ama bu dönemde "hukuk" adı altında adam öğütüldü. Kurum hafızası dedikleri şey, adliye koridorlarında süründürüldü. Mahkeme kararıyla göreve iade edilen, suçsuz yere cezalandırılan ve yine mahkeme kararıyla cezaları kaldırılan bazı isimlerin, göreve başlatılma süreçlerinde yaşanan "usul incelemeleri", "komisyon değerlendirmeleri" ve "görev yeri değişiklikleri", hukuk devleti ilkesi çerçevesinde elbette izah edilebilir. Ama göreve iadeye karşı idare "depo görevi" icat edildi. Tebligat üstüne tebligat, soruşturma üstüne soruşturma... Hukuk devleti var, amenna. Ama hukuk, bazıları için kalkan, bazıları için sopa oldu. "Usul" diye diye, insanlar usul usul bezdirildi. Mesaj netti: "İstenmiyorsunuz."

3. "Barışın Cenaze Namazı"

Üniversiteler bilim üretir, ama önce huzur üretir. Son dönemde MTÜ’de huzurun cenaze namazı kılındı. Selam gruplara ayrıldı, çay ocakları mevzilendi. Birlikte mesai yapanlar, dava dosyalarında taraf oldu. Kurum, "bizimkiler ve eskiler" diye ikiye bölündü. Kazanan koltuklar oldu, kaybeden ise üniversitenin ruhu.

Malatya Turgut Özal Üniversitesi, bir zümrenin çiftliği değildir. Bu şehir, bu üniversiteye çok emek verdi. Hiçbir makam, hiçbir ekip, bu kurumun aidiyetinden kıymetli değildir.

Yeni dönemin, "mucizelerden" arınmış, liyakatin adres sormadığı, hukukun sopa olarak kullanılmadığı, herkesin kendini ev sahibi hissettiği bir dönem olmasını diliyoruz.

Çünkü üniversiteler, belirli bir zümrenin değil, milletin malıdır.

Akademik Başarı Mı? Onu da Yeni Rektör Düşünsün.